Pomocy!
Proszę, nie ma czasu. Zostałam uprowadzona.
Przywieziono mnie na jakąś szaloną wyspę.
Wiem, gdzie pani jest.
Proszę tam zostać. Wysyłam pomoc.
Tylko szybko.
Musisz się pan pospieszyć.
Wszystko będzie w porządku, pani Maddison.
Ale...
Skąd zna pan moje imię?
Jest pani jednym z moich gości.
Nie!
Nie! Przestań!
Puść mnie!
Proszę!
WYSPA FANTAZJI
Samolot.
Samolot, proszę pana.
Już są.
Widzę tylko uśmiech.
Uśmiech.
No proszę,
tragedii nie ma.
Siemano.
Patrzcie!
A niech mnie!
Istny obłęd.
- Naszyjniki z kwiatów za darmo. - Drinki.
Raj dla fiutka!
Pomogę pani.
- Dziękuję. - Nalegam.
Było o was głośno. Jestem Patrick.
- Gwen. Miło poznać. - Wzajemnie.
Witam na Fantasy Island.
Każdemu gratuluję wygranej w konkursie.
Przez ten weekend będziecie dla nas najważniejsi.
Prosimy tylko,
abyście nas polecali w internecie
- po powrocie do domu. - Reklama musi być.
Nazywam się Julia, jestem osobistą asystentką
waszego gospodarza, pana Roarke.
Jak to się zaczęło?
Nie mogę o tym mówić.
Podobno Roarke'owie kupili wyspę
200 lat temu od tubylców za sześć skrzynek rumu.
Podobno w latach 90-tych był aniołem biznesu
i znudził się Doliną Krzemową.
I otworzył park rozrywki?
Ta wyspa to coś więcej, proszę mi uwierzyć.
Tutaj wszystko, ale to wszystko jest możliwe.
Ekstra!
Wy tak często?
- Zawsze. - Tak, skarbie.
Pan Roarke dokonuje
ostatnich przygotowań. Spotka się z wami w barze
na wieczorny napitek. W międzyczasie,
zaprowadzimy was do pokoi,
będziecie mogli się przebrać i odświeżyć.
Nie ma zasięgu.
Jednak nie wszystko jest możliwe.
Proszę poczekać w barze.
Wasze kwatery będą wkrótce gotowe.
Resztę państwa proszę za mną.
Tędy dojdziecie do bungalowów.
Stary!
Tu jest... Nie wierzę, że mnie namówiłeś.
Jakie to wakacje
bez mojego braciszka?
To dla pana.
Tutaj pieniądze są niepotrzebne.
To wyłącznie dla mnie?
Wyspa nie bez powodu się tak nazywa.
"Miejsce, gdzie wszystko,
ale to wszystko jest możliwe."
Ale jakim cudem?
Pan Roarke dopasowuje fantazje w specyficzny sposób.
Na podstawie formularza na jedną stronę?
Jestem tu od niedawna.
Więc sposób, w jaki tego dokonuje
również dla mnie jest tajemnicą.
Wiem tylko...
że pani życie zmieni się na zawsze.
Oby była pani na to gotowa.
- Proszę. - Wezmę dwa.
- Dziękuję. - Świetnie. Muszę się napić.
Sorki, piję dwa naraz.
Możemy porozmawiać z gospodarzem?
Jeszcze nie dostaliśmy pokoi. Słyszy pan?
Brat do pana mówi.
- Jestem jego bratem. - Zaraz.
Serio jesteście braćmi?
Przez to, że mamy inny kolor skóry
nie możemy być braćmi?
- Jesteś rasistą? - Nie. Chodziło mi...
- Co z wami? - Chodziło ci o...
- Daj spokój. - Nie lubisz Azjatów?
- Dlaczego? - Tego nie powiedziałem.
Dokładnie to powiedziałeś. Masz rasistowską fryzurę.
- Patrz na niego. - To tylko żarty.
Tata hajtnął się z jego mamą,
jak on nosił pampersy.
Jestem JD. Jemu możesz mówić "T".
- Co? - Mówiliśmy o tym.
- Nieważne. - Ksywa ze studiów.
- Mów mi "Brax". - Patrick. Miło was poznać.
Możecie wziąć domek Patricka,
a on może zamieszkać u mnie.
Jestem Melanie. Chyba się jeszcze nie spotkaliśmy.
- Było o tobie głośnie. - Głośna to ja mogę być.
- Cholera. - Narzucasz się, Melanie.
I to nie masz pojęcia jak.
Jaką masz fantazję?
To pytanie do wszystkich.
Ciekawe, jak to wszystko działa.
Sama się nad tym zastanawiałam.
Wirtualna rzeczywistość.
Może to taka gra na żywo.
Ubaw po pachy.
Tak słyszałem.
Głupie plotki.
- Daruj sobie. - Dziękuję.
On ma rację. To będzie
wciągające doświadczenie.
A co jeśli fantazja dotyczy bliskiej osoby?
Hologramy, tak jak Tupac.
- A jeśli zmarłej osoby? - Tupac.
Widziałem na Reddicie, jak koleś pił drinki
z mnóstwem halucynogenów. To chore.
Gwarantuję,
że te drinki zawierają tylko
importowany rum najwyższej jakości.
Dobry wieczór. Nazywam się Roarke,
ambasador waszych najgłębszych pragnień.
Witam was na Wyspie Fantazji.
Hej!
Dziękujemy panu.
Właśnie się zastanawiamy,
- jak to funkcjonuje. - Wkrótce się dowiecie.
Nie będziecie rozczarowani.
Na wyspie obowiązują dwie zasady.
Każdy z gości ma jedną fantazję.
I bez względu na wszystko,
musicie doczekać do jej naturalnego końca.
- Bo? - Fantazje rzadko toczą się
zgodnie z planem,
ale zawsze przebiegają jak powinny.
Nawet pan nie wie, jak przebiegną?
Wyspa jedna zna odpowiedź.
Jestem tylko jej pokornym sługą.
- Kiedy to się zacznie? - Jak wypoczniecie przez noc.
Mój brat i ja nie dostaliśmy jeszcze pokoi.
Oby ta cała wyspa była przygotowana na szczere recenzje.
Otóż, drodzy panowie,
wasza fantazja teraz się zaczęła.
- To daleko stąd? - Tak.
Nie lubię łazić po krzakach.
- To dlatego Jenni cię wystawiła? - Nie teraz, T.
Nie mów tak do mnie. Nie mam ochoty na żarty.
Już niedaleko.
W formularzu napisał pan,
że pana fantazja ma mieć wszystko.
- Tak. - Zatem...
to wszystko dla pana.
Rany!
Zrobił salto w tył!
Bardzo dokładnie,
ale podoba mi się.
- Szampana? - Nie toleruję alkoholu.
Chyba pan pamięta, co mówiłem o moim braciszku.
- Że jest gejem. - Oczywiście.
Bycie gejem znaczy, że ktoś pragnie tylko
podartych, słodkich facetów bez koszuli?
Mam gacie.
Tak, mam dwie pary.
Wyspa Fantazji!
W razie potrzeby,
proszę podnieść słuchawkę.
- Miłej zabawy. - No Jacha.
Niezła trawa.
Dzień dobry.
Pan Roarke panią wzywa.
Panno Olsen, proszę usiąść.
Dziękuję.
Pomagam ludziom spełnić ich fantazje
już przez wiele lat.
Często są niewyobrażalne.
Dużo seksu.
Ale pańska jest nieco abstrakcyjna.
Napisała pani: "Szczęście i ja nie idziemy w parze.
Teraz z błędami i żalem jestem za pan brat.
Gdybym miała jedno życzenie, zrobiłabym to i owo inaczej."
Mogę jeszcze zmienić to na seks?
Nie, nie. Jest ładna.
To jest wyzwanie. Ja je przyjmuję.
W porządku.
Co się pani nie podoba w życiu?
Najpierw zawód. Agent nieruchomości.
Głównie komercyjnych. Co tu lubić?
Stan cywilny?
Singiel.
- Chce mieć pani dzieci? - Przepraszam,
to terapia czy wakacje?
Może i jedno i drugie.
Zawsze marzyła mi się...
dziewczynka.
Kto miał być ojcem?
Panno Olsen...
żal jest chorobą.
Wywierał na panią wpływ od dość dawna,
pomogę pani go wyleczyć.
Jeśli mogę.
- Nazywał się Allen. - Świetnie.
Dlaczego wam nie wyszło?
Złe wyczucie czasu. Jak się poznaliśmy, miałam depresję.
Oświadczył się na kolacji z okazji pierwszej rocznicy.
Odmówiłam.
Nie wierzyła mu pani, że ją kocha,
ponieważ uważa pani, że sama nie zasługuje na miłość.
Jeśli można byłoby to cofnąć,
przyjęłaby pani oświadczyny?
Pewnie.
Za tymi drzwiami...
jest pani fantazja.
Szansa na zmianę tego, czego żałuje pani najbardziej.
Proszę.
Co to?
Proszę wejść.
To te drzwi.
To Maestro's?
Co do najdrobniejszego szczegółu.
- Ale jak pan...? - Tak.
To tutaj pan Allen się oświadczył.
Pan go tu ściągnął?
- Wiedział pan? - Już myślałem, że mnie wystawiłaś.
Rezerwacja na nazwisko Chambers.
Naturalnie.
Tędy.
- Allen, przepraszam... - Za co?
Że cię w to wciągnęli.
Chyba nie płaciłeś, żeby się tu dostać?
Nie, kierowca taksówki nie chciał opłaty.
Co?
Smacznego.
Przestań udawać.
Nie rozmawialiśmy od pięciu lat,
a ty się nagle zjawiasz,
przystojny, nic się nie zmieniłeś.
Rano byłaś w moim łóżku.
Czy to spotkanie rodzinne?
Odgrywasz scenkę, a ja dowiaduję się czegoś o sobie?
Kiedy uderzyłaś się w głowę?
Dobrze się czujesz?
Przepraszam na moment.
Tego nie chciałam.
To pani druga szansa,
- aby przyjąć oświadczyny. - Ale po co?
To niczego nie zmieni.
Jest pani tutaj, bo żal zniszczył pani życie.
Niech pani nie robi kolejnych powodów do żalu.
Ale...
to nie jest prawdziwe.
- Czy jest? - To Wyspa Fantazji.
Pani tworzy rzeczywistość.
Najlepsze trzymają na koniec.
Twoja jeszcze się nie zaczęła?
- Nie. Mogę się przyłączyć? - Tak.
Nic nie dostałam.
- Zechce pan drinka? - Dziękuję.
- Denerwujesz się? - Trochę.
Zapytałabym jeszcze raz o twoją fantazję,
ale wczoraj nie chciałeś o tym mówić.
To zabrzmi dziwnie.
Od dziecka chciałem się zaciągnąć.
Ale musiałem obiecać mamie, że tego nie zrobię, więc zostałem gliną.
Myślałem, że zrobię coś dobrego, zobaczę trochę akcji.
- Nie było tak? - Nie. Miałem wypadek.
I utknąłem za biurkiem.
Jak usłyszałem o tym, pomyślałem,
że to szansa, żebym pobawił się w żołnierza,
nawet jeśli to tylko aktorzy ze ślepakami...
Nie byłeś w armii?
A te nieśmiertelniki?
Na szczęście.
Jeśli się obawiasz, że twoja fantazja zabrzmi głupio,
poczekaj, aż usłyszysz moją.
- Zemsta na agresorze. - Ktoś cię gnębił?
Późno dojrzałam.
Wyglądałam jak chłopiec.
Kiedy najpopularniejsza dziewczyna w szkole
uwzięła się na mnie, nie mogłam tego znieść.
Tylko nie wiem, jak można dźwignąć wiadro wody z kibla
na głowę na potańcówce w ósmej klasie.
- To okropne. - Bardzo się bałam,
Więc mama wysłała mnie do psychiatry,
doktora Tortury. Czasem dużo gadał,
chciałam mu zamknąć gębę na kłódkę.
Kazał mi napisać listy do kolegów z klasy,
których chciałabym spotkać.
To było ćwiczenie.
Pewnego dnia Sloane, mój dręczyciel, ukradła listy
i okleiła nimi całą stołówkę.
Na zawsze zostałam dziwakiem od psychopatycznego prześladowcy.
Chcę poczuć, jak to jest być tamtą osobą.
Oczywiście fantazja nie będzie dziać się naprawdę,
dlatego ludzie oglądają horrory
i jeżdżą kolejkami dla wrażeń.
Chciałbym myśleć,
że to jest bardziej ekscytujące od jazdy kolejką.
Panie Sullivan, mógłbym chwilę sam porozmawiać z panią Cole?
Przekażę jej kilka wskazówek.
W międzyczasie może pan porobić pompki lub brzuszki.
- Albo przysiady. - Nie trzeba.
On wie o Sloane. To moja fantazja.
W porządku. Nie ma ćwiczeń.
W lobby jest winda.
W windzie naciśnie pani pusty przycisk.
Mogę to nagrać komórką?
- Na pamiątkę. - To pani fantazja.
Jezu.
Halo?
Jestem na Wyspie Fantazji.
Jestem w strasznym pokoju kontrolnym.
Zaraz to wszystko się zacznie.
Dużo czerwonych przycisków.
Miga. To pewnie ten.
Zaczynamy.
Nie wierzę.
Sloane?
Świetny hologram.
Lepszy niż Tupac.
"Otwórz mnie."
"Różne przyciski dla różnej zemsty. Dobrej zabawy".
Holo-Sloane.
Zabawmy się.
Boże.
To było coś.
Woda z kibla.
Jak na potańcówce.
Mamusi się podoba.
Chwila, to Sloane.
Zaraz!
To nie jest jej mąż.
W porządku.
To nie może być jej mąż.
Dobrze.
Cholera.
Cóż, jesteśmy na Wyspie Fantazji.
To jej mąż.
Sloane?
A to co, do cholery?
To Greg?
Nie chcę słyszeć gdzie byłaś przez ostatnie dwa dni.
- "Ostatnie dwa dni"? - Jak mogłaś mi to zrobić?
- Powiesz coś? - Boże.
Roarke?
- Jest tam pan? Rezygnuję. - Puść mnie!
Kumam. Pragnęłam się zemścić,
ale nie chciałam jej porywać.
No dalej.
Hej!
- Wasz mundur, żołnierzu. - To tu?
Proszę go założyć. Będzie pan wiedział, kiedy pana fantazja się zacznie.
- Czas na Call of Duty. - Dobrej zabawy.
- Co robisz? - Cicho.
- Mów szeptem. - Jesteś w mojej fantazji?
To miejsce nie jest takie, jakie się zdaje.
Ludzie tu giną. Jeśli mnie posłuchasz...
Cholera.
- Za dużo ich. - Dokąd biegniesz?
- Iść z tobą? - Stój.
Nigdzie nie pójdziesz.
Też jestem żołnierzem.
- Co tutaj robicie? - Oddzieliłem się od jednostki.
Nie wiedziałem, że jest tu inna grupa.
Jesteśmy na...
tajnej operacji.
Jestem zaskoczony, że cię tu spotykam.
Nienawidzę niespodzianek.
I kłamców.
Nie... Hej.
- To nie jest... - Powiesz to porucznikowi.
Zamknij się i idź.
No dobra.
Wyglądacie na dobrych ludzi.
Cisza!
Tak.
Mm-mm.
Zabawiłeś się wczoraj ze swoim chłoptasiem Alejandro?
Dziwne, że może dzisiaj stać.
Dziwne, że nie spłoszył go twój okropny tatuaż.
Nie mogę się doczekać, aż go usunę.
- Serio. - Co u ciebie?
Widziałem, jak gadałeś
z Barbie z Malibu.
- Jak było? - Chastity?
Użyłeś tego słowa
w celu ironicznym.
Dupczyliśmy się. Dwa razy.
- Skończyłeś szaleć za Jenni? - Jaka Jenni?
Chastity?
Chodź tutaj.
- Witajcie. - Siema. Jak leci?
- Zapraszamy. - Dzięki.
Podobno wczoraj u was się działo.
- Wcale nie. - Tak...
- aż się rozpłakał. - Co?
Przepraszam.
Nie ma tu polityki poufności
dla fantazji gościa?
- Niech zgadnę. - Jenni.
Tak. To słodkie.
Jest dla niego wszystkim.
Wiesz co, Chas? Nie umiesz dotrzymywać tajemnic.
Zerwała z nim przeze mnie.
To nie było tak.
Na twojej rocznicy ćpaliśmy
i graliśmy Mario Kart.
Nie możesz po prostu wrócić do domu?
Nasi beznadziejni starzy wyrzekli się go, jak się ujawnił.
- Siedem lat temu. - Gejów wtedy nie lubiano.
Nie bylibyście zadowoleni,
gdybyście sprawili sobie własny dom?
- Umiesz zadawać pytania. - Stary, ona ma rację.
Swoje życie podporządkowujesz mnie.
- Może powinienem się wyprowadzić. - Kto by spał na kanapie?
Nikt. I o to chodzi.
Chastity, dasz na chwilę?
- Jasne. - Dzięki.
Widzimy się za chwilę.
Słuchaj, braciszku, świrujesz od tego zioła.
Nie poświęciłem swojego życia dla ciebie.
Moje życie rozpada się przez ciebie. Wyluzuj.
Sprawdźmy, jak inaczej można się tu lansować.
Na razie, moje piękne!
Do zobaczenia.
Ale super.
Nic nie usprawiedliwia 14-stu pudełek.
To była onieśmielająca grupa skautek.
- Czternaście? - Tak.
Jak będziemy mieli dzieci,
będę takim popychadłem.
Kiedy będziemy mieli?
Minął dopiero rok,
a ty chcesz, żebym myślał o przyszłości.
Spotykanie się z tobą było fantastyczne,
Ale nie musisz brać w tym udziału.
Lubisz mnie odtrącać, ale...
Proszę cię, żebyś tym razem tego nie robiła.
Wyjdziesz za mnie?
Tak.
Brawo!
Poproszę szampana!
Ale to tylko fantazja.
Chcę ją na całe życie.
Ja też.
Nie uwierzycie, co mają w moim rozmiarze.
Skarbie.
Niemożliwe!
Bling-bling!
- Nie wyszło równo. Jeszcze raz. - Dobra.
Bling-bling!
Niech się chowa MTV's Cribs.
To reboot.
- Stary. - Co?
To jakiś tajny pokój?
Pewnie tu trzymają fajne rzeczy.
Azyl!
Czuję się jak Jodie Foster
w tym filmie.
- Mój Boże! - To jest zajebiste!
Patrz na to. Mapa całego domu.
Wszyscy bogacze mają azyle?
Tak. Muszą przecież wydawać na coś te bitcoiny.
Na przykład garaże obok zbrojowni?
Ja pierniczę.
- O tak! - O mój Boże!
Nazwiemy go "Alejandro"?
On nie strzela.
Aha, jego fiutek.
- Rany. - Monitoring.
Patrz na te kamery.
Oby nie było kamery w łazience.
- Robię tam okropne rzeczy. - Jest tu wielu ochroniarzy.
Koszykarze muszą mieć ochronę.
Granaty też?
Mam pomysł.
- Zaraz, braciszku! - Co?
Widziałeś Band of Brothers?
Jak pociągnę za zawleczkę, wylecimy w powietrze.
- Niech samo wybuchnie. - Zróbmy to.
Idź.
Możesz to poluźnić?
Nie chciałem być związany.
Nie wiem, o czym pleciesz, ale...
- Zobaczę na to. - Zostaw go, Himoff.
Idziemy.
Co wy tu robicie?
- Jaka jest wasza misja? - Amerykańscy zakładnicy
są przetrzymywani przy granicy. Mamy ich uwolnić.
Może powiesz więźniowi
tajniejsze informacje?
- Sierżancie, on jest nasz. - Być może.
Ale nie jest żołnierzem.
Poruczniku!
Powinien z nim pan pogadać.
Twierdzi, że jest jednym z nas.
Gdzie go znaleźliście?
Na południowym wzgórzu.
Myślałem, że jesteśmy jedynym graczem w mieście.
Bo jesteśmy.
Masz imię?
- Co robisz, Roarke?! - Hej.
- Ścisz głos. - Przestań grać, przyprowadź Roarke'a.
- Nie o to prosiłem. - Masz 10 sekund, aby się wylegitymować.
Dobrze się spisali, wyglądasz jak on. Ale wiesz co?
Był od ciebie wyższy.
- 5 sekund. - Sam pójdę po niego.
- Dość bzdur. - Weź te ręce.
Nie dotykaj tego.
Czemu tu wybito moje imię?
- Ogień wroga! - Osłaniać!
- W prawo! - Osłaniać!
Padnij!
Halo?
Potrzebna mi pomoc.
Wysłałeś kogoś?
Jeśli mnie pan słyszy, wiem, co powiedziałam.
Chciałam upokorzyć Sloane i zobaczyć, jak płacze,
Nie o to mi chodziło!
Przestań! Przerwij!
Doktor Tortura?
Nie. Zaczekaj!
Chodź.
Przestań!
Cholera.
Intercom.
Przepraszam
Proszę kontynuować.
Utniesz jej palec serdeczny
u...
u jej lewej ręki.
Nie, u prawej.
U prawej.
Taka jest moja fantazja. Po prostu to zrób.
Łatwizna.
Meredith?
- Melanie. - Co tu robisz?
To, co ty. Porwano mnie. Chodź.
Szybko.
- Dziękuję. Ocaliłaś mi Zycie. - Jeszcze nie.
Za najlepszy weekend naszego życia!
Chrzanić nietolerancję, wypiję to.
Dobra.
To były strzały?
Może ktoś włamał się do zbrojowni.
Wskaźnik laserowy.
Chodźcie.
Bez paniki.
- Azyl! - Właśnie!
- Jaki azyl? - Szybko!
Nie mogę biegać w tych butach!
- Chodźcie. To tutaj! - Szybko!
Pośpieszcie się!
- Tu tutaj. - Zadzwonię do Roarke'a.
Czy dobrze się pan bawi z pańskim bratem?
Póki nie zjawili się faceci ze spluwami.
No chodźcie.
To ludzie Kalashova.
- A co to za jeden? - To biznesmen,
- były właściciel tego domu. - Czym się zajmował?
Jeśli masz wszystko,
ludzie chcą ci to ukraść.
Ale my tego nie chcemy.
Pożyczamy to na weekend.
Rozłącz się. Musimy iść do azylu.
- Szybko! - Drzwi!
Chas, nie!
To my.
- Czuję się jak dupek Chas. - Jestem mięczakiem.
Nie bawię się w escape roomy.
Jak już mówiłem, kiedy fantazja się zacznie,
musicie doczekać do jej końca.
Nikt nie wiedział, o co ci chodzi!
Dobrej nocy.
Rozłączył się.
Musimy się uspokoić.
Uspokójmy się.
To wszystko ściema?
Alejandro jest cholernie dobrym aktorem.
Co mamy teraz zrobić?
Poddajemy się!
Nie mogę tego ogarnąć.
Porwała nas ta sama osoba?
- Wiem. To chore. - Jak uciekłaś?
Uderzyłam w głowę.
Ochroniarza.
Potem wzięłam jego pistolet i go trafiłam.
- Nieźle. - Tak.
A pistolet?
Zgubiłam.
Tylko jaki pokręcony świr
chciałby zrujnować mi życie na moich oczach?
To pewnie ktoś, kogo znamy.
Chodziłyśmy z nim do szkoły.
A ta dziewczyna od prześladowcy?
Ta, co pisała do wszystkich listy?
Tak.
To dobry trop.
Jak miała na imię?
- Meredith? - O Boże.
- Co? - Kazali ci to nosić?
Przepraszam.
Nie wiem, jak się tutaj trafiliśmy,
Ale jakoś wyciągnęłaś nas z tych krzaków.
- Nic wielkiego. - Teraz wracamy do domu.
Przywieźli mnie tutaj łódką.
Jak znajdziemy brzeg, znajdziemy stąd wyjście.
Chyba że twoją fantazją jest umrzeć,
lepiej jedź ze mną.
Powinniśmy z nim iść.
Tak.
Coś się stało?
Nie.
W porządku.
Wszystko gra.
Halo?
Jest tu ktoś?
- Nie wiesz, o co chodzi. - Co?
Jak w tym filmie z zeszłego roku.
"Właśnie za to lubię licealistki."
Zamknij się, Himoff. Koniec popisów.
Nie rób tego. Mogę to wyjaśnić.
Obyś. Pogadamy sobie.
Wstawaj.
Idź.
Na twoich tabliczkach jest moje imię.
A to znalazłem w twoim portfelu.
Ostrożnie.
Dlaczego masz zdjęcie ze mną i moim synem?
Musisz być ze mną szczery.
- Jesteś aktorem? - Co? Jestem żołnierzem.
Musisz być ze mną szczery. Skąd to masz?
- Na tym zdjęciu mam 9 lat. - Nie.
- To mój syn. - Ma przezwisko.
Jakie?
Ty mi powiedz.
Patch.
Nie.
Ali.
Znalazłem twój dowód.
Imię i data urodzin mojego syna na twojej głowie.
Dość tych gierek. Powiesz mi wreszcie,
o co tutaj chodzi?
Urodziłem się cztery miesiące przed terminem.
Doktor powiedział, że nie przeżyję.
Ale nie można się poddawać.
Więc walczyłem.
Jak Muhammad Ali.
- Kto ci to opowiedział? - Ty. W każde urodziny.
Twierdzisz, że jesteś moim synem?
Nie.
- To niemożliwe. - Też tak myślałem.
Teraz nie jestem pewny.
Kiedy ostatni raz go widziałeś?
9 miesięcy...
i 7 dni temu.
Padał deszcz.
Nie wziął od mamy parasolki.
Chciał pokazać, że jest twardzielem.
Nie zrobiłem tego.
Żebyś nie powiedział, że płaczę.
Jak to możliwe?
A teraz jestem tutaj, na tej wyspie.
Miało się tu spełnić każde życzenie.
Chciałem być żołnierzem.
Tak naprawdę to chciałem zobaczyć ciebie.
Jakimś cudem wyspa o tym wiedziała.
Kiedy ostatni raz mnie widziałeś?
26 lat, 6 miesięcy i 5 dni temu.
- Nie wróciłem do domu? - Zginąłeś ratując swoich ludzi
na tajnej misji w Wenezueli.
Na pewno w Wenezueli?
Tak. Czemu pytasz?
Jutro tam lecę.
- Zbierz ekipę... - Panie Roarke.
- Dzień dobry, panno Olsen. - Dobry Photoshop.
Nie wiem, jak pan go zainstalował na mojej komórce,
ale zdjęcie wygląda jak prawdziwe.
Bo takie jest. Przyjęłaś oświadczyny Allena, masz męża.
- Pewnie była uroczo. - Oświadczył się wczoraj.
Na pewno?
Jest jakiś inny.
- Postarzał się. - Jest pani już 5 lat po ślubie.
Nie rozumiem.
Tatusiu, zobacz, co znalazłem.
- O rany... - Nazywa się Lila.
To moja...?
Córka.
Przecież o takim życiu zawsze pani marzyła.
Prawda?
To dla mnie za wiele. Jest dzieckiem.
A pani jej matką.
Proszę zobaczyć na zdjęciach.
Maleńka.
Słodkich snów, kochanie.
...
Jak to możliwe?
Czar wyspy.
Ta wyspa ma wielką moc.
Pierwszy raz usłyszałem o niej wiele lat temu.
Miejsce, gdzie wszystko jest możliwe. Miałem obsesję.
Namówiłem żonę, żeby pomogła mi ją znaleźć.
To była długa i ciężka droga.
Umarła zanim przyjechaliśmy.
Kiedy wreszcie odkryliśmy to miejsce,
zażyczyłem sobie, żeby żyła.
I była taka jak kiedyś. Na zawsze.
Wyspa ją...
- ożywiła? - Tak.
Jeśli od początku będę aranżował każdą fantazję,
ona będzie żyć.
Wyspa spełniła również pani życzenie.
Aby mieć upragnioną rodzinę.
- Życie, o jakim pani marzyła. - Więcej piasku z boku.
- Idealnie. - Radzę pani zacząć żyć.
Mamusiu, pobaw się ze mną!
Głowa do góry, sierżancie.
Pójdziesz ze mną.
Weź plecak.
Tutaj, poruczniku.
Co ty robisz, Himoff?
Jesteście tacy podobni, że moglibyście być krewnymi.
- Tak tylko pomyślałem... - Więc nie myśl.
Rób swoje.
Nie wiem, jak możliwe,
ale ci wierzę, więc stąd idziemy.
Do Panamy jest prosta droga. Stamtąd wrócimy do domu.
Odwołujesz misję?
Nie. Chcę nas stąd wydostać.
Nie możesz tego zrobić, jesteś bohaterem.
Wiesz, kim jest bohater?
To ktoś, kto jest za głupi, żeby żyć.
Nie tak miało być.
A więc co miało się stać?
Miałem umrzeć?
- Idziemy. - Jeśli to zrobisz,
jeśli uciekniesz, nie wiem, nie wiem, co będzie z tobą, ze mną,
ale znam takich jak ty,
umrą, bo nie będziesz przy nich, aby ich uratować.
- Nie jesteś tego pewny. - Jestem. Dlatego mam twój nieśmiertelnik.
Rzuciłeś się na granat, aby ratować swoich ludzi.
Byłeś bohaterem.
Moim bohaterem.
Słuchaj...
może i dorastałeś bez ojca,
ale ja chcę wrócić do syna.
To błąd,
którego będziesz żałować do końca życia.
Ktoś umarł, a ja mogłem do tego nie dopuścić, więc...
Ja to wiem.
Przynajmniej ja przeżyję.
Nie możesz stchórzyć.
Nie pozwolę ci.
A mam jakiś wybór?
Dokończymy misję. Uratujemy twoich ludzi.
Ale powiedziałeś, że umarłem w Wenezueli.
Tak.
Ja teraz jestem z tobą.
Mówisz, że jesteś tu gościem?
Tak.
I nigdy nie słyszeliście o Kalashovie.
- Nie. - Tak.
To, co on powiedział.
I że jesteśmy tylko aktorami
na tej wyspie.
Tak.
- Przestań! - Boże!
Nic ci nie jest?
Jeden z was powie mi prawdę.
Czy wy gnojki myśleliście sobie,
że po prostu zabijecie Kalashova i przejmiecie władzę?
Nie mamy pojęcia, kim on jest.
Myślałem, że to wódka.
- Nikogo nie zabiliśmy. - Wy nie, ale wasz ochroniarz.
Ale nie szkodzi, bo właśnie zabiliśmy ich.
I zanim zabiję was,
powiecie mi, co zrobiliście z gotówką i kokainą.
Co?
- Wciągnęliśmy trochę kokainy. - O rany.
- Uważaj. - Cholera.
Jak będziecie udawać idiotów,
pokażę wam, jakim ja jestem aktorem.
Chyba doszło do nieporozumienia.
Gadaliśmy z Roarke'iem, i ustaliliśmy, że z nami kwita.
Więc to jest sprawa między tobą a nim.
- Nie rób tego! - Czekaj!
Przysięgam, że nie mamy pojęcia...
gdzie są prochy i gotówka.
Na pewno?
Bo zaraz utnę ci rękę.
Powiedzielibyśmy, gdybyśmy wiedzieli!
A miało być zabawnie.
- Fantazja! - Może ta nie jest twoja.
- Może jest. - To jest pokręcone.
Boże!
No dobra! Wiemy, gdzie jest forsa!
Mów.
Gadaj!
Jest na dole.
Obok garażu.
Tak!
Dobrze.
Zostaniesz ze złotowłosym.
Ty pójdziesz ze mną.
Zamieszkam w takim zamku.
Sama?
Już chcesz się wyprowadzić?
Mogę zamieszkać z tobą?
- Nie. - Czemu?
Przecież wiesz.
Idę po muszelki na mój dom.
Jeśli to cię pocieszy,
mnie też nie pozwoliła.
O tym marzyłam całe życie.
Chciałam poczuć się, że na nie zasługuję.
Bo zasługujesz.
Tak bardzo was kocham.
Dokąd idziesz?
Żeby wszystko naprawić.
Panie Roarke, możemy porozmawiać?
- Chciałabym nową fantazję. - Myślałem, że wyraziłem się jasno.
- Jedna na gościa. - Rozumiem.
- Ale... - Proszę mi uwierzyć.
Ludzie zrobiliby wszystko, żeby mieć rodzinę.
Proszę się cieszyć, póki pani może.
Nie rozumie pan.
Możemy mu zaufać?
Prawie tak straszny, jak poprzedni.
Dlaczego miałby ktoś udawać, że chce nas uratować?
Ej ty.
Jestem Damon.
Szliśmy całą noc.
Powiesz nam, o co tu biega, zanim pójdziemy dalej.
Tam Roarke będzie nas widział i słyszał.
A kto to?
Ją zapytaj.
Nie wiem, o czym on mówi.
Musimy iść.
Szybko albo przegrasz.
Tutaj możemy pogadać.
Gdzie jesteśmy i dokąd idziemy?
Chcesz stąd zwiać?
To się nie oddalaj.
Lepiej się nie rozdzielajmy.
Ohyda.
Tędy. Nie, zaraz.
Może tędy. Też nie.
A może...
Nie.
Tędy.
Chodź, blondynko.
Żartujesz sobie?
Powodzie podczas przypływu.
Nie wody powinnaś się bać.
Wspaniale.
Idziemy.
- Co to było? - Ale co?
Węże wodne. Przyciąga ich ruch.
Tylko nie panikujcie.
Weź tu przebrnij przez brudną wodę i ciemną jaskinię
naszpikowaną wężami bez panikowania.
Łatwizna.
Coś nie tak?
Ja...
Nic. Nieważne.
To na górze.
Wybaczam ci.
Na co patrzę?
Na twoje najgłębsze pragnienie.
Dlatego tu ciebie zabrałem.
Żebyś ujrzała siebie.
Marzyłaś, aby wrócić do męża?
Co to za miejsce?
Tego miałem się dowiedzieć.
Jestem prywatnym detektywem. Klient daje mi sporo forsy,
żeby odkryć, co tutaj się dzieje i w jaki sposób.
Chce zdobyć moc wyspy.
Zarezerwowałem pobyt trzy tygodnie temu.
Na początku byłem sceptyczny, ale później zaczęła się moja fantazja.
Zobaczyłem moją córkę, która przed laty umarła.
Było pięknie.
Ale potem wszystko zamieniło się w koszmar.
Roarke znalazł mój telefon satelitarny i go zniszczył,
zanim zdążyłem wezwać pomoc.
Wiedział wszystko.
To złe miejsce. Roarke jest zły.
Ma gdzieś, kto przeżyje, a kto zginie.
Ale wiem, jak go powstrzymać.
Wiem.
Wyspy czerpie swą moc z tej fontanny.
Zamienia wodę w czarną, która wszędzie kapie.
Może zrobić rzeczy niemożliwe.
Przywrócić ukochanego do życia,
Zamienić go w zombie, tak, jak moją córkę.
Nie wiem do końca, jak Roarke to robi,
ale za pomocą wody spełnia fantazje.
Pomoże mi wyjawić ludziom, jakim jest potworem.
Dlatego musicie przemycić z wyspy to.
Znam prywatnego pilota, godzinę drogi stąd.
Znajdziecie w hotelu telefon, zadzwonicie do niego pod ten numer,
nie weźmiecie ze sobą bufetu.
- Niech świat dowie się o tym miejscu. - Co będzie z tobą?
Roarke nie pozwoli mi zbliżyć się do hotelu.
Ale póki co jest przekonany, że jesteś zwykłym gościem.
- Gościem? - Co?
Nie jestem.
Widziałam, jak wychodzisz z samolotu.
Przyleciałeś tu samolotem?
Nie.
Co?
To wariat.
Uratowałam cię, pamiętasz?
Chciałaś zniszczyć mi życie?
Kim są ci wszyscy ludzie?
O Boże.
To ty jesteś dziewczyną od tego psycho-prześladowcy.
Zrobiłaś to z powodu kilku żartów?
Żartów?
Torturowałaś mnie codziennie przez lata.
Trochę się drażniłam z tobą.
Przez to co zrobiłaś dostałam takiej traumy,
że musiałam skończyć liceum w domu.
Niszczenie twojego życia było złe,
ale ty pierwsza zniszczyłaś moje. Którędy do hotelu?
Chce stąd wyjechać.
Pokażę ci. Chodź.
Julia?
Dobrze się czujesz?
Tak.
- Napij się. - Nie trzeba, nic mi nie jest.
Tam jest pięknie. Proszę się cieszyć fantazją.
Nie mogę.
Chcę nową.
- Musisz zapytać pana Roarke'a. - Nie chciał o tym słyszeć.
Chcę zmienić chwilę, jakiej najbardziej żałuję,
bo źle wybrałam.
Nie wiedziałam, że to się spełni,
a teraz mam 5 lat wspomnień
o córce, której wczoraj nie miałam.
Jesteś gotowa poświęcić to wszystko dla nowej fantazji?
Własne dziecko?
Sześć lat temu wydarzył się wypadek.
Pożar w moim mieszkaniu.
Dlatego powiedziałam gospodarzowi, że mam depresję.
Ktoś zginął,
i to przeze mnie.
Jeśli mogę to powstrzymać, ale tego nie zrobię,
już nigdy nie spojrzę sobie w oczy.
Błagam cię.
Proszę, pomóż.
Jeśli życzysz sobie zmienić moment, który najbardziej żałujesz,
to nie jest nowa fantazja.
- Chcę swoją fantazję. - Proszę przestać.
Nie chcę nowej.
Proszę, żeby ta sama fantazja była spełniona jak należy.
Gdybym wiedziała, kiedy wysiadałam z samolotu,
że mogę zmienić przeszłość,
nie miałabym żadnych wątpliwości, co bym wybrała.
Przykro mi, że dopiero teraz zaczęła pani wierzyć w wyspę,
ale zasady istnieją nie bez powodu.
Ale nie są jedyne, prawda?
Ma pan własną zasadę.
Jeśli dopnie pan targu z wyspą, pana żona ożyje.
Sam mi pan o tym powiedział.
- Już dałem pani fantazję. - Zmylił mnie pan.
Chciałam zacząć od nowa,
ale nie o to mi chodziło.
Chce pan pan uratować żonę?
W porządku. Jest pani pewna, że tego chce?
Ja tego nie chcę.
Ja to muszę zrobić.
Ej!
Nie.
- Nick! - Pomocy! Jestem w pułapce!
- Stój, JD! - Czekajcie. Brax, JD?
Jest pożar. Idziemy.
- Uciekaj! - Czekajcie!
- Schody są na prawo! - Nick!
Pomocy! Jestem w pułapce!
Nie pozwólcie mi tu umrzeć!
- Nie mogę oddychać! - Nick!
Wezwę pomoc, trzymaj się!
Proszę nie idź!
- Ktoś jest w środku. - Proszę się cofnąć.
Pomożesz wyważyć mi te drzwi.
Spokojnie.
- Pomoc jest w drodze. - Patrick?
Znamy się?
Pożar jest w moim budynku. Jest uwięziony w sąsiednim mieszkaniu.
Musisz wejść do środka! Wyważymy te drzwi.
Powinniśmy poczekać na strażaków.
- Zaraz tu będą. - Przyjadą za późno!
Musimy go ratować!
Musisz mi pomóc!
Naprawdę powinniśmy poczekać.
Wracam do środka.
Coś ci się stanie!
Nie zgrywaj bohatera!
Pomóżcie mi! Proszę!
Już idę, Nick!
Szukam czegoś, żeby wyważyć drzwi.
Nie mogę się ruszyć.
Nie mogę oddychać.
To tutaj.
O rany.
Twój brat nie żyje.
Ty też.
Nikt nie może was uratować, wy gnojki.
- Alejandro może. - Kto?
Jaki znowu...?
O rany.
To nie jest toja fantazja, dupku.
Słyszałeś to?
Brzmiało jak strzelanina.
Nie pytałem ciebie.
To strzelanina.
Po prostu przeproś.
- To będzie dobry początek. - Mówił do ciebie.
Mówię do was obu.
Brzmicie jak Miss Nastolatek w kategorii Palant.
Pora odpokutować za twoją przeszłość i prosić przebaczenie.
A ty.
Dorośnij wreszcie.
Przestać być jej nastoletnią wersją
z całych sił przez całe życie.
Zemsta cię nie zmieni.
Tylko ty sama możesz się zmienić.
Przypominacie mi moją córkę.
Nie zachowywałem się wobec niej jak należy.
Tak czy siak wydostanę was stąd.
Idziemy.
Uciekajcie!
Przestań!
- Proszę, nie! - Wynoś się stąd!
Nie!
Uratował nas.
Żebyśmy mogły opuścić wyspę.
Czekaj. Muszę mieć jego mapę.
Chodź.
Czekaj i obserwuj tyły.
- Idę z tobą. - Nie.
Jeśli coś pójdzie nie tak, to dlatego, że nas zaatakowano.
Nie możesz do tego dopuścić.
Karabin nie wystarczy,
żeby uratować ciebie i twojego głupiego brata!
A coś takiego?
Nie robiłbym tego.
Jak pociągnę za zawleczkę, wybuchniemy.
Włóż ją z powrotem.
No dobra.
Broń na ziemię. Ale już.
Mój przyjaciel na górze na pewno zaraz zabije twojego brata.
- A potem ciebie. - Nie, bo nie wie, że to ja.
Idziecie przodem, ja pójdę za wami.
Idźcie.
No dobrze.
Już.
Twardziel, chodź.
Cholera.
Granat.
Źle się to dla ciebie skończy,
jeśli nas nie wypuścisz.
Jeśli puścisz mojego brata.
Oddaj granat.
Chwileczkę.
Zrób to teraz!
Dobra.
- Patrick? - Skąd znasz moje imię?
Wyluzuj. To ja, Brax.
Co tutaj robisz?
- W Wenezueli? - Gdzie?
- Co robisz w naszej fantazji? - To wy jesteście w mojej.
Brax?
- Jestem dobry. - Chcemy pomóc.
Ilu ludzi jest w domu?
Diabeł, świnia i klown.
I mój brat Azjata.
I modelki w azylu.
Możemy już wracać do domu?
Chastity, zawiodłem się na tobie.
- No to co. - Chodźmy.
Ruchy.
Daj spokój!
- Odpuść, mały! - Daj mi to.
Oddaj granat!
Mówię poważnie.
Szybko.
Granat!
Mało brakowało.
Udało ci się!
Nam się udało!
Stary!
- Tak się cieszę, że żyjesz! - Dzięki.
Jeśli rzuciłby granat...
Nie poświęcilibyś się.
Dlatego jesteś moim bohaterem.
Zrobiłeś coś, czego ja nigdy bym nie zrobił.
Chyba siebie nie doceniasz, Ali.
Nie wierzę, że modelki wydostały nas z azylu.
Nie myślałem, że kiedyś mógłbym zerwać z Jenni.
Jak wrócę do domu, powiem jej, że jest dla mnie wszystkim.
JD?
- JD! - Osłaniaj tyły!
JD!
JD?
- Musimy uciekać! - Czemu to się dzieje?
Tego nie da się zabić! Uciekaj!
Szybko!
Nie!
Hotel jest blisko. Musimy się tam dostać i znaleźć telefon.
Tak, jakby to było takie proste
- i jeszcze zadzwonić. - Damon miał rację.
Jestem ci winna przeprosiny.
Że cię w to wszystko wciągnęłam.
Nie wiedziałam, że to się spełni. Mogę to udowodnić.
Wygląda lepiej niż Tupac.
Nagrałaś to?
Fantazjowałam o zemście od wielu lat.
Obwiniasz mnie, że chciałam to udokumentować?
Myślałam, że jesteś hologramem.
Oto dowód, że cię uratowałam.
Widzisz? Użyłam paralizatora
i wody, żeby go załatwić.
Chcesz nagrodę za to, że nie pozwoliłaś mi umrzeć?
Proszenie o to było chore,
ale musisz mi uwierzyć.
Myślałam, że to ściema.
Jak wpadłaś na to, że to ja?
Jak twój prawdziwy mąż odebrał telefon...
- Nie mogę tego zrobić. - Musisz.
- Czego chcesz, Sloane? - Will, nie rozłączaj się!
Musisz mi pomóc. Zostałam porwana.
Zabrano mnie na jakąś wyspę.
Skończ te bzdury.
Mówię prawdę.
Czemu miałbym ci wierzyć?
Pewnie nie powinieneś.
Nie po tym, co ci zrobiłam.
Byliśmy szczęśliwi, Will.
A później...
Sama nie wiem.
Nie robię wymówek,
czułam, że się ode mnie oddalasz, więc chciałam cię skrzywdzić.
Robię to całe życie.
Krzywdzę ludzi, którzy na to nie zasłużyli.
Bardzo przepraszam.
Nic nie usprawiedliwia tego,
jak cię traktowałam.
I zrozumiem, jeśli nigdy mi nie przebaczysz.
Myślisz, że to coś zmienia?
Ani trochę.
Dobra...
Co mam zrobić?
Mam numer.
Zadzwonisz na niego
i powiesz, że Damon potrzebuje samolot.
Damon? Muszę to wiedzieć?
To nie tak, jak myślisz.
Wszystko wyjaśnię, jak wrócimy do domu.
Will,
dziękuję.
Gwen, oddychaj.
Oddychaj.
Proszę.
Jesteś dzielna.
Co tu robisz?
Zaczynasz fantazję od początku.
Podziałało? Uratowałaś go?
Nie.
To chyba cudza fantazja.
Gdzie jest reszta?
W porządku.
Pilot Damona powinien się tu zjawić w każdej chwili.
Weź.
Dobra.
- Cokolwiek stamtąd wyjdzie... - Poradzimy sobie z tym.
Wspólnie.
Patrick? Brax?
Jak nas znaleźliście?
Szukamy Roarke'a.
A ty kto?
Jestem jej fantazją.
To nie to, co myślisz.
Gdzie JD?
- Nie przeżył. - Musimy opuścić wyspę.
Wezmę mapę.
Samolot już leci. Chodźcie.
Biegniemy do portu.
Do portu! Szybko!
Cofnąć się!
Witajcie, moi drodzy.
- Ty sukinsynu. - Ostrzegałem.
Fantazje rzadko wychodzą tak, jak chcesz.
Mój brat nie żyje!
Nie mogłem go uratować, tak jak pan Sullivan
nie mógł uratować swojego ojca.
Służba zrobi wszystko, żeby mnie chronić.
Wyspa pozwala im zaznać smaku własnych fantazji.
A oni służą mi swoją lojalnością.
A ty wobec kogo jesteś lojalny? Oni wiedzą?
O czym?
Nie jesteśmy tu po to, aby mieć własną fantazję.
Mieliśmy brać udział w czyjejś fantazji.
- Z powodu Nicka Taylora. - A kto to?
Nasz lokator.
- Zmarł 6 lat temu. - W pożarze, który wznieciłam.
Dopiero się wprowadziłam.
Nastawiłam wodę na herbatę,
i zapomniałam wyłączyć palnik przed wyjściem.
Moja fantazja zabrała mnie do tamtej chwili. Byłeś tam ty i JD.
JD chciał zobaczyć do pokoju Nicka,
skoro Nick był na randce, więc kazałem mu lecieć.
Byłeś tam.
Nic nie zrobiłeś.
- Ciebie nie widziałam. - Nick był na moich zajęciach.
Zaprosił mnie na randkę.
Nie mogłam uwierzyć,
że się komuś podobam.
Miałam się spotkać później tamtego wieczora, ale stchórzyłam.
Nie miał być w domu, miał być ze mną.
Każdy, kto wysiadł z samolotu, przyczynił się do śmierci Nicka.
Chodziło o wielką zemstę?
Zgadza się.
Jak to się kończy?
Giniecie. Wasze życie za Nicka,
tak chciała wyspa.
- Odwołaj to. - Pani wie, że nie mam wyboru.
- Samolot. - Wydostańmy ich stąd.
Chodźcie!
Kogoś wzięło na odwagę.
Samolot!
Jesteśmy tutaj!
Boże. Wracamy do domu.
Kogo chronisz?
Gdzie reszta?
Przestań.
Chce ich wszystkich.
- O Boże. - Co jest grane?
- Nie! - Kto to?
Ludzie.
- Uciekamy! - Biegiem!
Cholera.
Byliśmy bezpieczni przez minutę.
Nie jestem pesymistką, ale my tu zginiemy.
- Nie możemy się poddać. - Ma rację.
- Każdy pracuje dla Roarke'a. - Albo nie.
Julia wyciągnęła mnie z ognia.
Ocaliła mi życie.
Słudzy Roarke'a nie ingerowaliby w fantazję.
Może nie jest asystentką. Może jest gościem.
Powiedziała, że jest tu nowa.
Mogłaby być mamą Nicka.
Zawsze mi mówił, jaka była zaborcza
i że mają podobne oczy.
Widziałem, jak kaszle krwią.
Może zażyczyła sobie, żeby umrzeć.
Ale po co miałaby cię uratować?
Żeby Gwen powiedziała nam, czemu tutaj jesteśmy.
Zemsta nie zadowala,
- jeśli ofiara jest nieświadoma. - Chodźmy do niej.
Przeprosimy ją i spróbujemy to odkręcić.
Ktoś, kto nas tu przywiózł, abyśmy zginęli,
prosi się o coś więcej, niż tylko przeprosiny.
Skoro jej nie możemy powstrzymać, może powstrzymamy wyspę.
Jest takie źródło ze starym kamieniem.
- Spełnia życzenia. - Woda ze źródła.
JD ma rację. Roarke dodał coś do naszych drinków.
Jeśli zniszczymy źródło, skończą się fantazje?
- Trzeba spróbować. - Ale jak je zniszczymy?
Użyjemy tego.
Powinniśmy jeszcze o czymś wiedzieć?
To labirynt, trzymajmy się razem.
Są tu węże wodne, więc nie panikujcie.
Dobrze słyszałem?
Mieliśmy przewodnika, sam omal się nie zgubił.
Jestem pewna, że to tędy.
Nasłuchujcie źródełka.
Brzmi jak kapiąca woda.
Na całej wyspie to słychać.
Chyba słyszę.
Gwen?
Cholera.
Zgubiliśmy Gwen i Braxa.
Dawaj granat.
Poszukam źródła, ty znajdź ich.
Jest zbyt niebezpiecznie.
Zawołasz mnie, jak znajdziesz źródło.
Będę szedł za twoim głosem,
potem wysadzę źródło.
Sloane?
To tylko węże wodne.
Melanie?
Brax.
Wyjdę z tego?
- Było tu nie przyjeżdżać. - Musisz mnie uratować.
Ja bym ciebie uratował. Wszystko robiłem dla ciebie.
Postaram się.
Ty powinieneś teraz umierać.
Rodzice kochali mnie bardziej.
Teraz chcą, żebyś umarł!
Nie.
JD, nie!
O Boże.
Jaka żałosna niedojda.
- Kim jesteś? - Prawdziwą tobą.
Najfajniejsza dziewczyna w szkole.
Nie jestem już taka.
Nic nie usprawiedliwia tego, jak cię traktowałam.
Zrozumiem, jeśli nigdy mi nie przebaczysz.
Przestań! Mówiłam poważnie.
Ludzie nigdy się nie zmieniają.
Tylko lepiej ukrywają swoją naturę.
To nie dzieje się naprawdę.
Ty nie jesteś prawdziwa.
Nigdy więcej tobą nie będę.
Zobacz, mamusiu.
Lila, co tu robisz?
Zabiłam tatusia.
- Dlaczego? - Bo na niego nie zasługujesz.
Ty na mnie nie zasługujesz.
Nie zasługujesz na nic dobrego po tym, co zrobiłaś.
- Lila... - Moja przyjaciółka miała rację.
Wszystko zniszczyłaś.
Przyjaciółka?
Cześć, Gwen.
Nick! Bardzo przepraszam.
"Przepraszam" nie przywróci mnie do życia.
I nie uchroni od dławienia się dymem
ze spalania się żywcem.
Znasz to uczucie?
Nie jesteś nim.
Proszę cię, sam powiedziałeś,
że to nie wróci ci życia.
Nie ja za tym stoję.
Wiem, kto za tym stoi i może mnie dostać.
Tylko wypuść pozostałych.
Słyszysz mnie, Julio?!
Jaka Julia?
Melanie!
Patrick?
Patrick! Gwen?
- Nic ci nie jest? - Usłyszałem krzyki.
Widziałem Nicka. To nie jest fantazja Julii.
- A więc czyja? - Patricka też nie.
Faceci nie są skłonni, aby kogoś uratować.
Nawet siebie.
Kiedy zobaczyłam to miejsce,
wiedziałam, że muszę sprowadzić wszystkich tutaj,
do miejsca, skąd nie ma ucieczki od mojej fantazji.
- Twojej? - Tak. Poprosiłam o nią
zanim usłyszeliście o Wyspie Fantazji.
Jak poznałam Nicka, wiedziałam, że znam go od lat.
Wypiliśmy kawę i przegadaliśmy całą noc.
Nie przejmowałam się, że palnę jakieś głupstwo
ani żeby być w porządku,
bo sprawił, że czułam się dobrze we własnej skórze.
Snuliśmy plany o naszych spotkaniach.
To mogłaby być nasza pierwsza prawdziwa randka.
Chciałam pięknie wyglądać, więc kupiłam nową sukienkę,
Kupiłam ten naszyjnik.
Poszłam tam, gdzie się umówiliśmy i czekałam.
Minęła jedna godzina, druga, a Nicka nie ma.
Pomyślałam, że Sloane miała rację. Jestem beznadziejna.
Nikt nie chciał mnie pokochać,
Nick też to zrozumiał.
Z jakiego innego powodu miałby mi to zrobić?
Zostałam tam całą noc i zadręczałam się!
Jak wróciłam do domu, przeczytałam, że był pożar,
zmiażdżyło mi serce.
Do mojej fantazji w prawdziwym życiu było tak blisko,
ale wy zamieniliście ją w koszmar!
Mogłaś mieć tu wszystko co chciałaś.
- Mogłaś ożywić Nicka. - Byłby fałszywy.
Skradziono naszą przyszłość,
a wy ruszyliście naprzód z własnym życiem.
Nick zasługuje na coś więcej. Zasługuję na sprawiedliwość.
Melanie.
A nie "dziwak od psycho prześladowcy"?
Mam w sercu nienawiść,
rośnie z dnia na dzień.
Ty ją zasiałaś! Jesteś tak samo winna, jak oni.
- Uratowałaś mi życie. - Udawałam.
- Po co? - Żebyś mnie doceniła.
Twoje istnienie tutaj zależało ode mnie.
Nie mogłabym tego zrobić!
Serio? Myślałaś, że cię potrzebuję?
Wykorzystałam cię, żeby się stąd wydostać.
- Przymknij się. - To nie mogło się stać.
Teraz jesteś jeszcze bardziej żałosna niż kiedyś.
Zamknij się!
Uciekaj!
Niech to szlag. Wyszła z nim raz na randkę?
Słyszę źródło.
Hej!
Chodź!
Na co czekasz? Zrób to.
To odzwierciedla jej fantazję.
Proszę tego nie robić, pani Olsen.
Julia jest pana fantazją?
- Moją żoną. - Powiedziała, że dopiero zaczęła.
Tak myśli.
Chciałem ją odzyskać
na zawsze taką, jaką ją poznałem.
Powraca i mnie nie poznaje,
wkrótce zachoruje, tak jak przedtem.
Tak jest w kółko.
Podrywanie jej było zbyt bolesne.
Więc ją okłamałem. Powiedziałem, że jest moją asystentką.
Kiedy Melanie zapytała o jej fantazję,
Nie mogłem odmówić.
- Nie powstrzymasz jej. - On nie.
Jest dżinem, a wyspa jego flakonem.
Na zawsze uwięzieni.
Jeśli nie spełni fantazji każdego gościa,
straci swoją miłość.
Uważa pani, że to miłość?
Pozwalam Julii umierać w kółko w nieskończoność. To piekło.
Była twoją żoną.
Nawet nie jest jego asystentką. Jest jego więźniem.
Musisz jej odpuścić.
- Nie mogę. - Nie!
Nie!
Przykro mi. Fantazja musi się naturalnie zakończyć.
Takie są reguły.
Goście...
umierają.
Ja umieram.
Nic ci nie będzie.
W odpowiednim czasie.
A reszta?
Nie będę ingerował w wolę wyspy...
Tracę cię na zawsze.
Co?
Musisz coś zrobić.
Oni nie są gośćmi wyspy.
To twoi goście.
Nie chcę tego.
Ale musisz to zrobić.
Przepraszam cię, Melanie,
twoje życie nie potoczyło się po twojej myśli.
- Moje również. - Każdemu przykro,
nadchodzi czas zapłacić za swoje czyny.
Poniosę konsekwencje.
To moja wina. Mogłem uratować Nicka i wypuścić pozostałych.
Wciąż naśladujesz zmarłego ojca?
Nie jesteś bohaterem. To była tylko fantazja.
Ma rację.
To była fantazja.
Każdy z moich gości dostaje fantazję.
Jeśli napijecie się tej wody, spełni się wasza.
Fantazja Sloane?
Żeby była z mężem razem na zawsze?
Nie.
- Żebyś ty była z Nickiem. - Co?
Takie są zasady.
Przeklęte miejsce.
Do tyłu!
Halo?
Jest tu ktoś?
Gwen. W porządku?
Witaj.
Co się stało?
Uratowałaś nas.
Gdzie jest Patrick?
Umarł jak bohater.
Ojciec byłby z niego dumny.
Daję jedną gwiazdkę.
Co nas powstrzymuje
od ujawnienia prawdy o wyspie i od oskarżenia pana?
Cóż, fantazje, pani Maddison, bardzo przypominają marzenia.
Rzadko pamiętamy szczegóły,
Ale zawsze pamiętamy, jak się w nich czuliśmy.
Przypomniałam sobie,
że chcę stąd wyjechać.
Co teraz pan zrobi, panie Roarke?
Zostanę tutaj,
aby chronić to miejsce
i wieść życie bez żalu.
Teoretycznie uczestniczyłeś w fantazji brata,
więc wyspa może spełnić twoją.
Chcę, żeby JD żył. Żeby wrócił do domu i cieszył się życiem.
Aby taka fantazja trwała,
będziesz musiał tu zostać na zawsze.
Byłam dla niej taka okropna.
Teraz możemy tylko przebaczyć sobie.
W porządku?
Przepraszam.
Nie możemy jeszcze lecieć. Brax jeszcze nie wsiadł.
Tak.
Chyba nie przyjdzie.
JD!
I co teraz?
Pracuj dla mnie. Będzie ci potrzebny mundur i identyfikator.
Będzie wyjątkowy. "Brax."
Lepszy niż moja ksywa ze studiów.
Przegrałem zakład, więc muszę zrobić najgłupszy tatuaż na świecie.
Co będzie na nim?
"Witamy na Wyspie Fantazji."